نکات مهم برنامه نویسی

عواقب و نتایج بومی کردن زبان‌های برنامه نویسی

امروز قصد دارم راجع به یک موضوع خیلی خنده دار صحبت کنم باهاتون اون همین که رمزی ناصر که در لابراتوار تکنولوژی Eyebeam مشغول به کار است، یک زبان برنامه‌نویسی مبتنی بر کاراکترهای عربی را معرفی نموده و واقعاً نموده.

ببینید این موضوع که زبان برنامه نویسی به صورت لاتین هست است و هر زبان و قوم و نژادی بخواد بیاد اون رو بومی‌سازی کنه مثلاً فارسیش کنیم یا فرانسه بخواد زبان برنامه نویسی فرانسوی طراحی کنه که به صورت فرانسوی نوشته بشه شاید در نگاه اول یه موضوع جالب باشه ولی واقعیتش این هست که برنامه نویسی در کل دنیا یک زبان مشترک هست.

الان زبان بین المللی زبان انگلیسی و من میدونم آگه قرار باشه برم به آمریکا یا برم به فرانسه یا آلمان یا حتی ترکیه کافیه انگلیسی بلد باشم و تا ۶۰ درصد کارم را می افتد. برنامه نویسی هم یک زبان بین‌المللی هست. شاید این مورد الان زیاد قابل درک نباشد.

برنامه نویسی مدل جکی چانی

در تمام مجموعه‌های دنیا مثل ورزش‌ها مثلاً ورزش جودو یک سری قواعد و اصول داره که ما وقتی وارد زمین می‌شویم چه کار کنیم. از پایه یکسری تمرینات را باید انجام بدیم و وقتی ۶ ماه میگذره سراغ تمرین‌های دیگه میریم و این یعنی زبان مشترک. یعنی شما توی آمریکا کلاس جودو بری همین هست توی ژاپن برید همینه توی چین همینه و توی ایران هم همینه. هر چیزی قواعد و اصول خاص خودشو داره.

حالا بخواهیم جودو رو بومی سازی کنیم چه اتفاقی میافته؟ اولاً از حالت خودش خارج میشه و استاندارد جودو دیگه نداره یه چیز دیگه میشه که دیگه اصلاً جذاب نیست. میشه یک ورزشی دیگه مثل ۱۰۰ و خورده‌ای ورزشی که خود ما داریم و کلاً شاید شاگردهای هر رشته رزمی بیشتر از ۱۰۰ نفر نباشند و هر کس برای اینکه عنوان بنیانگذار فلان ورزش رو بگیره رفته چهار تا حرکت رو از از ورزش‌های دیگر کپی کرده و به سبکی جدید درست کرده.

البته این کار سازمانی بد نیست است که توش خلاقیت باشه گذشته از این موارد زبان‌های برنامه نویسی که الان وجود داره تعداد کمی نیست و تمام اینها لاتین هستند. حالا ما اگر بخواهیم برای جایگزین تمام این‌ها یا اصلاً تمام هم نه، توی هر بستری مثلاً فقط برای جاوا اسکریپت یا php و سی پلاس پلاس این کار رو انجام بدیم، تقریباً میشه گفت بخش خیلی زیادی از بسترها را پوشش دادیم.

کامپایلرها رو نپیچونیم

اما همین الان کامپایلرها به اندازه کافی پیچیدگی دارند و روز به روز به دنبال سبک کردن و کم کردن از این پیچیدگی‌ها هستند. این قضیه بومی سازی جلوی این کار رو میگیره و اصلاً فکر درستی نیست. اتفاقاً فکر کنم حدود ۵ سال پیش توی ایران هم یک بخشی رو در دانشگاه شریف با حدود ۱۰ الی ۱۵ نفر به این کار اختصاص دادند و تا یک حدی هم پیشرفتند. یادم نیست که در نتیجه چی شد. چیزی که مشخصه این هست که به نتیجه نرسیدند و شاید پروژه تا همونجا متوقف شد.

در کل این داستان بومی سازی زبان‌های برنامه نویسی یک پروژه شکست خورده هست و شاید شکست خورده با این اطلاعات و تحلیل‌هایی که تا الان داریم به نظر بیاد. آگه شما هم تو این زمینه نظری دارید حتماً با من در میون بذارید

 

مطالب مشابه

دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

این فیلد را پر کنید
این فیلد را پر کنید
لطفاً یک نشانی ایمیل معتبر بنویسید.
شما برای ادامه باید با شرایط موافقت کنید

فهرست